آخرین جزئیات اتصال ریلی تهران-مسکو
نوریقزلجه: سرانه مصرف روغن و شکر در کشور ۱.۵ برابر جهان است
هشدار عراقچی به آمریکا: هرگونه اقدام خصمانه با پاسخی فوری و قاطع مواجه خواهد شد
برق ۷۲ دستگاه پرمصرف تبریز قطع شد
کویت دو دیپلمات ایرانی را «عنصر نامطلوب» اعلام کرد
نماینده تبریز برای ششمین سال دبیر هیئت رئیسه مجلس شد
در دل تبریز، شهری که آوازه مهماننوازی و نیکوکاری مردمانش از دیرباز زبانزد بوده است، شب یلدا تنها بهانهای برای دورهمیهای خانوادگی نیست، بلکه میدانی برای نمایش اوج همدلی و سخاوت است.
هنوز طعم انارهای دون شده با دستان خستهی مادربزرگم را زیر زبانم حس میکنم؛ مگر میشود این دانههای رها شده که درون کاسه جا خوش کردهاند، طعمی کمتر از عسل داشته باشند؟ کسی چه میداند شاید این دانههای رهاشده، خودشان نیز کسی را از بند مشکلات رها کنند؟ شب یلداست و کارگشاییاش!
نور شمعها بر صفحه حافظ میافتد، صدای خنده کودکان با قصههای پدربزرگ و مادربزرگ درمیآمیزد و بوی انار و هندوانه، فضای خانه را عطرآگین میکند. یلدا بازمیگردد تا بار دیگر پیوند نسلها را در آغوش گرم سنت استوارتر کند.
شب یلدا را باید یکی از معدود فرصتها برای بازگشت به تنظیمات زندگی واقعی و نوستالژیک در هیاهوی یکنواخت و تکراری دنیای مجازی دانست، شبی که میتواند ما را به یکباره پرت کند وسط خاطرات همیشه رنگی خانههای خانباباها و خانننهها و دورهمیهای ساده و صمیمی، همان گمشدههای زندگی امروزی.
در مراغه همزمان با شب یلدا بیشتر خانواده ها کدو تنبل را با دوشاب پخته و با آن از مهمانان خود پذیرایی می کنند که به آن «شاقاباغی» گفته می شود.
جشن یلدا به عنوان آیینی سنتی و فراتر از یک گردهمایی خانوادگی برای مردمان ایران زمین، نمادی از فلسفه وجودی، جهان بینی و هنر زندگی در فرهنگ غنی ایرانی است.