آخرین جزئیات اتصال ریلی تهران-مسکو
نوریقزلجه: سرانه مصرف روغن و شکر در کشور ۱.۵ برابر جهان است
هشدار عراقچی به آمریکا: هرگونه اقدام خصمانه با پاسخی فوری و قاطع مواجه خواهد شد
برق ۷۲ دستگاه پرمصرف تبریز قطع شد
کویت دو دیپلمات ایرانی را «عنصر نامطلوب» اعلام کرد
نماینده تبریز برای ششمین سال دبیر هیئت رئیسه مجلس شد
یلدا همچنان بلندترین شب سال است، اما تجربه زیستن آن برای بسیاری از ایرانیان دیگر شبیه گذشته نیست.
واپسین شب پاییز نزدیک است ؛ شبی که تاریکی شب دقایقی بیشتر از دیگر شب های سال دوام می آورد!
شب چله جشنی است برای زاده شدن دوبارهٔ «با هم بودن» تا به ما بیاموزد که در بلندترین سیاهی شب ها نیز پیوند با خانواده محکم ترین ریسمان هویتی ماست.
در حالی که شبهای آیینی همچون یلدا و شب عید نوروز، سالها نقش مهمی در تقویت روابط خانوادگی و انتقال ارزشهای فرهنگی داشتهاند، تغییر سبک زندگی و افزایش مشغلههای فردی سبب شده تا حضور در جمعهای خانوادگی کمرنگتر شود.
صلهرحم یک شعار نیست؛ یک تمرین روزمره برای انسان ماندن است. تمرینی که اگر فراموش شود، انسانیت خودمان کمرنگ میشود.
سن و سال که از آدم میگذرد، گاهی حسرت گذشته را با خود میآورد. از سنتهای دهههای گذشته، زیبایی و جذابیتهای آنها میگویند، اما برای نسلهای جدید جذابیتی ندارد نه دورهمیها، نه جشنها و حتی مراسم همدردی و غم. نسل جوان گویی حوصله شنیدن نصیحتهای بزرگترها را هم ندارد، چه برسد به داستان.