آخرین جزئیات اتصال ریلی تهران-مسکو
نوریقزلجه: سرانه مصرف روغن و شکر در کشور ۱.۵ برابر جهان است
هشدار عراقچی به آمریکا: هرگونه اقدام خصمانه با پاسخی فوری و قاطع مواجه خواهد شد
برق ۷۲ دستگاه پرمصرف تبریز قطع شد
کویت دو دیپلمات ایرانی را «عنصر نامطلوب» اعلام کرد
نماینده تبریز برای ششمین سال دبیر هیئت رئیسه مجلس شد
وحدت ملی دیگر تنها در میدانهای سنتی سیاست و فرهنگ تعریف نمیشود؛ امروز بخش عمدهای از این نبرد، در فضای مجازی و بر سر «تسلط بر روایت» جریان دارد.
در دنیایی که فضای مجازی به بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره تبدیل شده، سؤال مهم این است که چگونه میتوان این فضا را به جای تهدید، به ابزاری برای تقویت وحدت ملی تبدیل کرد؟
گاهی بیآنکه بدانیم، سربازان بیاجر و مواجب جنگ روایتها میشویم. فریبِ باظرافت، دروغِ ساختاریافته، تهمتِ هدفمند و شایعه ویروسگونه، سلاحهایی هستند که نه در انبارها که در قالب پیام، در شبکههای اجتماعی و گفتوگوهای روزمره به سوی افکار عمومی نشانه میروند.
جنگ نرم، سنگر خاکی نمیشناسد؛ سنگر آن در عمق ذهن یک ملت بنا میشود. جنگ نرم میخواهد «جامعه» را به «مجموعهای از افراد تنها» تبدیل کند که تنها دغدغهشان «خود» است. وقتی «ما»ی جمعی محو شود، دفاع از آرمان مشترک ناممکن میشود.
در عصری که فردگرایی، بنیانهای کهن ارتباطات انسانی را سست کرده است، آیینهای باستانی و متون ادیان الهی، با تأکیدی هماهنگ بر استحکام «پیوندهای خانوادگی» پای فشردهاند. اما آیا این مفهوم ارزشمند، در هیاهوی جهان مدرن به ورطه فراموشی سپرده شده است؟