به گزارش تبریزسخن– رقیه غلامی: «شنبه های دلتنگ» برای برخی از شاعران تبریز شاید عبارت ناآشنایی نباشد.
شاعرانی که هر شنبه، ساعت چهار عصر در نمازخانه خانه فرهنگ، بی هیچ تردیدی انتظار می کشیدند تا همراه غزلی از حافظ که می نیوشیدند، گوش جان به قرآن و نهج البلاغه ای بسپارند که استادشان به هم می آمیخت و می آموخت، چنان که گویی روحی تازه در کالبد بی جانی دمیده باشند.
«شنبه های دلتنگ» برای شاعران جوان تبریز یادآور نام استاد محمد عابد تبریزی است، استادی نام آشنا که مناعت طبعش زبانزد خاص و عام بود و شاگردان شاعرش، چندین سال شنبه ها در برابر او زانو زده و از چشمه سار زلال عشق و عرفانش نوشیدند و سیراب نشدند.
استادی که با هر «بسم الله الرحمن الرحیم» که از لبان شاگردانش پر می گشود با «یا رحمان و یا رحیم» او به اوج می رسید و این زیباترین آغاز راه برای شاگردان جوان شاعرش بود تا به امیدی که … .
اما صد حیف که روزهای آخر پاییز ۸۵ با گذر خود، استاد را همسفرش کرد و استاد روی شانه های شهر به سمت منزل ابدیش بار بست و رفت ولی هنوز شنبه ها باور ندارد که او رفته است و شاگردان او، هنوز هم که هنوز است سر بر شانه هم، اندوهش را با این بیت از خواجه به مویه می نشینند؛
« گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بست و به گردش نرسیدیم و برفت ».
