به گزارش تبریزسخن: در مقطع حساسی از تاریخ جمهوری اسلامی ایران قرار داریم؛ مقطعی که دشمنان دیرینه این ملت، از قدرتهای فرامنطقهای گرفته تا جریانهای معاند و مزدوران رسانهای آنان، با صفآرایی تمامقد بهدنبال تضعیف، فرسایش و در نهایت فروپاشی ایران مقتدر هستند.
آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری در محاسبات دشمن بهعنوان مانع اصلی تحقق این هدف شوم دیده میشود، نه صرفاً توان نظامی یا قدرت بازدارندگی دفاعی، بلکه همبستگی و وحدت مردم ایران است.
وحدت مردمی؛ کابوس همیشگی دشمن
تجربه چند دهه فشار، تحریم، تهدید و جنگ ترکیبی بهخوبی نشان داده است که هر زمان مردم ایران با وجود اختلافنظرها و سلایق مختلف، حول منافع ملی و اصل موجودیت کشور متحد بودهاند، تمامی نقشههای دشمن با شکست مواجه شده است. دشمنان ایران بهدرستی دریافتهاند که جامعه منسجم، حتی در سختترین شرایط اقتصادی و سیاسی، بهسادگی قابل تسخیر نیست.
از همین رو، تمرکز اصلی اتاقهای فکر معاند نه بر حمله مستقیم، بلکه بر شکافافکنی اجتماعی، دوقطبیسازی، بیاعتمادسازی و تخریب سرمایه اجتماعی کشور قرار گرفته است.
اگر وحدت تضعیف شود، چه آیندهای در انتظار کشور است؟
نباید نسبت به پیامدهای خطرناک گسست اجتماعی سادهانگار بود. فقدان وحدت و همبستگی مردمی میتواند کشور را با سناریوهای پرهزینهای مواجه کند، از جمله:
افزایش آسیبپذیری در برابر فشار خارجی:
کشوری که در داخل دچار تفرقه است، در میز مذاکره و میدان تقابل، دست پایینتری خواهد داشت و دشمن با جسارت بیشتری فشارها را تشدید میکند.
اختلال در ثبات اقتصادی و اجتماعی: ناامیدی، بیاعتمادی و چنددستگی اجتماعی، بستر مناسبی برای التهاب بازارها، فرار سرمایه، کاهش تولید و افزایش نارضایتیهای زنجیرهای فراهم میکند.
نفوذ آسانتر جریانهای معاند و خرابکار:
جامعهای که دچار شکافهای عمیق هویتی و اجتماعی شود، ناخواسته مسیر نفوذ پروژههای امنیتی دشمن را هموار میکند؛ پروژههایی که هدف نهاییشان تضعیف حاکمیت ملی است.
تضعیف قدرت بازدارندگی ملی: قدرت دفاعی بدون پشتوانه مردمی، کارآمدی واقعی خود را از دست میدهد. دشمن زمانی جسور میشود که احساس کند مردم از یکدیگر و از کلیت کشور فاصله گرفتهاند.
وحدت؛ نه بهمعنای حذف اختلاف، بلکه مدیریت آن
نکته مهم آن است که وحدت ملی بهمعنای یکسانسازی افکار یا انکار مشکلات نیست. اتفاقاً جامعه زنده، جامعهای منتقد و مطالبهگر است؛ اما مرز باریک میان نقد دلسوزانه و تخریب همراستا با دشمن باید هوشمندانه تشخیص داده شود.
امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند بلوغ اجتماعی، افزایش سواد رسانهای و درک شرایط جنگ ترکیبی هستیم؛ جنگی که گلولههای آن شایعه، ناامیدی، تحریف و القای بنبست است.
حال ایران قوی، بیش و پیش از هر چیز، به ملت متحد نیاز دارد. دشمنان این سرزمین نه از اختلافنظرهای طبیعی، بلکه از تبدیل آن اختلافها به شکافهای عمیق اجتماعی سود میبرند. حفظ وحدت، یک انتخاب سیاسی یا سلیقهای نیست؛ یک ضرورت ملی و تاریخی است.
در روزگاری که دشمن با تمام توان برای تضعیف ایران به میدان آمده، همبستگی مردمی همچنان مهمترین سد در برابر تحقق رؤیای شوم آنان خواهد بود؛ سدی که اگر حفظ شود، ایران از این پیچ تاریخی نیز سربلند عبور خواهد کرد.
