به گزارش تبریزسخن، در روزهایی که شیوع آنفلوانزا، مدارس آذربایجانشرقی را به تعطیلی کشانده، داستان آموزش برای بعضی دانشآموزان، بهویژه کلاس اولیها، شکل دیگری پیدا کرده است. همانجا که آموزش مجازی برای همه یکسان جواب نمیدهد و شکاف یادگیری، نگرانی بزرگی برای خانوادهها و معلمان ایجاد کرده است.
در این میان، صدای شادی بچهها از حیاط یک خانه در هوراند به گوش میرسد. چند کودک دور هم نشستهاند و مشغول شمردن مهرههای رنگی روی زمین هستند. اینجا نه مدرسه است، نه آموزشگاه. خانه «حافظ مهدیزاده» است، معلمی که نمیخواهد شاگردانش از قطار آموزش جا بمانند.
با شروع تعطیلی مدارس، او متوجه شد چند نفر از دانشآموزان کلاس اولش به دلیل نداشتن گوشی مناسب یا مشکلات دیگر، نمیتوانند در کلاسهای آنلاین شبکه «شاد» حاضر شوند. همان موقع با خود فکر کرد: «پایه اول، اساس سواد است. ضعف در این پایه جبرانناپذیر است.»
به همین خاطر، داوطلبانه و بدون هیچ چشمداشتی، در خانه خودش کلاس حضوری برگزار کرد؛ با رعایت تمام پروتکلهای بهداشتی و البته با همکاری خانوادههای مشتاق.
مهدیزاده که ۲۱ سال سابقه تدریس در مناطق کمبرخوردار و روستاهای صعبالعبور هوراند را دارد، میگوید: «مسئولیت معلم فقط در ساعات مدرسه تمام نمیشود. وقتی مانعی سر راه یادگیری بچهها باشد، همراهی کردن یک وظیفه اخلاقی است.» او که پیش از این نیز با راهاندازی کتابخانه کلاسی و برگزاری کلاسهای تقویتی رایگان شناخته شده بود، حالا در خانهاش میزبان شاگردانی است که اشتیاقشان برای یادگیری حضوری، هوایی تازه به فضای درس داده است
کلاس او ساده اما پر از جنبوجوش است. روی زمین، مهرههای رنگی به کمک جمع و تفریق میآیند و روی دیوار، نقاشیهای بچهها خودنمایی میکند. «بیشتر روزها، بعدازظهرها و پس از اتمام کلاسهای آنلاین، بچهها را میبینم. خانوادهها هم پیگیرند و همکاری خوبی دارند.»
او از تجربه تدریس در دوران کرونا هم میگوید: «یادم هست برای دانشآموزی در یک روستای دور، بیشتر روزها محتوا را تلفنی توضیح میدادم چون اینترنت نداشت. امروز هم شرایط مشابهی پیش آمده و باید چارهای اندیشید.»
مهدیزاده تأکید میکند: «ما در قبال آیندهسازان این مملکت مسئولیم. باید از هر راه ممکن کمک کنیم، حتی اگر این کمک، برگزاری یک کلاس کوچک در گوشه حیاط خانه باشد.»
این معلم هوراندی که فارغالتحصیل آموزش ابتدایی است، حالا با صبوری و عشق، درس زندگی را در کنار درس فارسی و ریاضی به شاگردانش میآموزد؛ درسی درباره مسئولیتپذیری، از خودگذشتگی و اهمیت آموزش برابر برای همه. حرکتی که خودش الگویی ساده اما تأثیرگذار است برای روزهای دشوار آموزش غیرحضوری.
