به گزارش تبریزسخن– حسن عبدالهی: ۹ ماه گهواره و مأمنی امن می شود برای جنینی که قرار است قدم در دنیای ملتهب زمینی بگذارد و در این اقامت موقت از جان و روح فداکارترین موجودیت این عالم هستی برای سفر دنیا توشه برمی گیرد و با قدم نهادن به دنیا، آغوشی گرم پناه او می شود در میان همه بی پناهی ها و غربت ها.
مادرها از همان لحظه که نطفه جنینی در وجودشان شکل می گیرد، ناجیان بی دریغ و پناهی امن هستند برای فرزندانی که حتی وقتی به بلوغ می رسند و خود ردای پدر و مادری بر تن می کنند، در بهبوهه مشکلات بی سر و ته زندگی آن دم که دست و امیدشان از همه جا کوتاه می شود، آغوش گرم و گوش شنوای مادر تنها و تنها راه نجات و آخرین امیدشان است برای لختی فارغ شدن از همه بی مهری ها و زمختی های دنیا و اهلش.
در دنیایی که زندگی میدان نبردی است بی رحم، پدر فرمانده خط مقدم این نبرد است برای فرزندان و مادر سنگر امن پشت خط مقدم، پدر، فرزندان را برای سینه سپر کردن برابر دشواری های زندگی به دل نبرد می برد و مادر، هر گاه که فرزندان از این نبرد زخم خورده و خسته می شوند، مرهم تمام دردهایشان می شود و مرز باریک و ظریفی است میان این نقش حمایت گری و تشویق به تلاش در نبرد دنیا و بد عادت کردن فرزندان به فرار از میدان مشکلات و شانه خالی کردن از بار مسئولیت های زندگی.
اما مادر در میان همه این فراز و نشیب ها و ظرائف و شدائد زندگی فرشته ای است بی مانند که از همه خواسته ها و آرزوهایش عدول می کند تا پلی باشد برای عبور ایمن فرزندان از مصائب روزگار و ذره به ذره آب حیات و وجود خویش را به پای نهال میوه های زندگی اش جاری می کند و آرام آرام قامت استوارش خمیده و تکیده می شود برای قد کشیدن فرزندانش.
و این قداست و پاکی تحفه و میراثی است از نوری که بهانه خلقت عالمین است، زهرای فاطمه، کوثر جاودان خاتم الانبیا و مادر حسن و حسین و زینب که الگو و اسوه مادرانی است که میوه های زندگی شان را بدون چشم داشت به پای آرمان ها و ارزش های والای دینی و ملی فدا کردند و در این روزهای شادی و سرور ولادت مادر همه مادران، آه از داغ دل مادران شهدایی که مانند زهرای علی، بی مزار و گمنام هستند.
بدون شک امروز اگر ایران اسلامی در دریای پرتلاطم فتنه ها و دسیسه ها، جزیره ای امن است، به برکت خون مردانی است که در دامان مادرانی نجیب و متوسل به صدیقه کبری برای فدا شدن در راه وطن و ملت تربیت شده اند، از ستارخان و باقرخان و میرزا کوچک خان و رئیسعلی دلواری ها تا باکری ها و شفیع زاده ها و همت و کاظمی و قاسم سلیمانی ها، مردانی که پیمانشان با مادر سادات برای زنده نگهداشتن مکتب و سنت الهی و صیانت از این آب و خاک هنوز و همچنان ادامه دارد.
رئیسی ها و آل هاشم ها و رحمتی ها و حاجی زاده ها، سلامی ها، باقری ها و محمد حسین عابدی ها نیز رهپویان همین کاروان هستند که تا رجعت آخرین منجی همچنان در حرکت خواهد بود و بدون شک باز هم مادری دیگر، همان مادری که مثل هیچ کس نیست، دلاور مردان و غیورانی تازه نفس برای تداوم این مکتب تربیت و تقدیم خواهند کرد و این چنین است که بهشت سزاوار قدوم چنین فرشتگانی خواهد شد.
