به گزارش تبریزسخن– فائزه زنجانی: گزارشهای مطبوعاتی دهه ۵۰ نشان میدهد که نظام درمانی ایران در آن دوران با مشکلات جدی و ساختاری روبهرو بود. تهران، با جمعیتی نزدیک به چهار میلیون نفر، با کمبود زیرساختهای درمانی مواجه بود.
این کمبود زیرساخت سبب شد بسیاری از بیماران برای دریافت خدمات درمانی مجبور شوند ساعتها در بیمارستانها معطل بمانند و اغلب با بیتوجهی مواجه شوند.
به گزارش روزنامه کیهان (۲۸ خرداد ۱۳۵۲) و روزنامه اطلاعات (۷ شهریور ۱۳۵۱)، تنها شش آمبولانس اختصاصی برای جابهجایی بیماران در دسترس بود و در مقابل حدود ۲۰۰ آمبولانس خصوصی فعالیت میکردند که استفاده از آنها منوط به پرداخت هزینه بود.
این رویه باعث شد دسترسی به خدمات درمانی برای عموم مردم محدود و نابرابر باشد.
کمبود پزشک نیز یکی دیگر از مشکلات جدی بود. نبود پزشک کشیک و عدم برنامهریزی مناسب، جان بیماران را تهدید میکرد؛ نمونه آن فرزند یک توریست اتریشی بود که به دلیل نبود پزشک کشیک جان خود را از دست داد.
علاوه بر این، کمبود نیروی انسانی پزشکی، تجهیزات ناکافی و پراکندگی خدمات درمانی باعث شد کیفیت مراقبتها پایین باشد و بسیاری از بیماران در مسیر درمان سردرگم و سرگردان باقی بمانند.
این وضعیت نهتنها نشاندهنده ضعف شدید نظام سلامت در دهههای پایانی حکومت پهلوی بود، بلکه اهمیت سرمایهگذاری مستمر، برنامهریزی دقیق و دسترسی برابر مردم به خدمات درمانی را روشن میسازد.
