به گزارش تبریزسخن: این روزها کمتر کسی را می توان یافت که از معضل ترافیک شهر تبریز گلهمند نبوده و یا ساعاتی را پشت ترافیک انبوه خودروها سپری نکرده باشد. معضلی که اگر چه تک وجهی نبوده و عوامل بسیاری بر آن تاثیرگذار است اما شاید بتوان کمبود فاحش و نقصان شدید ناوگان حمل و نقل عمومی شهر را یکی از مهمترین عوامل آن دانست.امروزه شهروندان تبریزی برای جابجایی در سطح شهر با گزینههای محدود، فرسوده و ناکارآمدی مواجه هستند که هر یک به سهم خود، شهروندان را به سمت استفاده از خودروی شخصی سوق داده و خیابانهای شهر را به پارکینگهای بزرگ تبدیل کرده است.
مترو؛ رویای ناتمام شهر تبریزشبکه متروی تبریز که روزی قرار بود حلقه اصلی حل معضل ترافیک این شهر باشد، با گذشت سالها هنوز هم در گیر و دار تکمیل خطوط خود است؛ خطوطی بسیار محدود که تنها مسیرهای خاصی از شهر را پوشش میدهند و برای بسیاری از شهروندان، دسترسی به ایستگاههای آن خود به چالشی دیگر بدل شده است.در حالی که در کلانشهرهایی چون تهران و مشهد، مترو توانسته بار اصلی ترافیک شهر را بر دوش بگیرد، پروژههای طولانیمدت و محدودیت خطوط قطار شهری تبریز، چشمانتطاری مردم برای نقشآفرینی مترو در کاهش ترافیک را به طولانیتر کرده است.
بیآرتی و اتوبوس، ناوگانی فرسوده و پرازدحامخطوط اتوبوس تندرو (BRT) تبریز نیز با محدوده پوشش کم و البته تعداد اتوبوس های محدود و مسافران زیاد در این مسیر، نمیتوانند پاسخگوی نیاز ساکنان مناطق مختلف باشند. این اتوبوسها همواره در ساعات اوج ترافیکی، شلوغ و پرازدحام هستند و نمیتوانند آرامش و ایمنی را برای مسافران به ارمغان آورند.ناوگان اصلی اتوبوسرانی شهر، اعم از دولتی و خصوصی نیز وضعیت نامناسبی دارند. بر اساس اعلام مدیرعامل سازمان مدیریت حمل و نقل مسافر شهرداری تبریز، در ناوگان اتوبوسرانی کلانشهر تبریز اتوبوس هایی وجود دارد که بیش از ۱۵ سال است که کار می کنند. این در حالی است که عمر مفید ناوگان اتوبوسرانی ۱۰ سال عنوان میشود. این اتوبوسهای قدیمی، با فاصلههای زمانی طولانی بین حرکت، صندلیهای خراب و سیستمهای تهویه نامناسب، سفر درونشهری را به تجربهای طاقتفرسا برای مردم تبدیل کردهاند.
تاکسی، گزینهای برای قشری محدوددر چنین شرایطی، بسیاری به سمت استفاده از تاکسیهای اینترنتی و آژانسها متمایل میشوند، اما نرخ بالای کرایه در این سامانهها، امکان استفاده روزمره از آنها را برای قشر متوسط و کمدرآمد جامعه ناممکن ساخته است. این موضوع، چرخه معیوب کمبود حملونقل عمومی، گرانی تاکسی، استفاده از خودروی شخصی و به دنبال آن افزایش ترافیک را تقویت میکند.
دوچرخه؛ فراموششدهترین حملونقل پاکعلیرغم تأکیدات مکرر بر ترویج فرهنگ دوچرخهسواری، تبریز همچنان با کمبود زیرساختهای لازم مانند مسیرهای امن و اختصاصی دوچرخه مواجه است. نبود فرهنگسازی مناسب و عدم احساس امنیت، این گزینه پاک و سالم را به حاشیه رانده است.
نتیجه: انفجار ترافیکحاصل این ناکارآمدیها و کمبودها، افزایش سرسامآور تعداد خودروهای شخصی در سطح معابر تبریز است. بر اساس آمارهای غیررسمی، سرعت متوسط حرکت وسایل نقلیه در مرکز تبریز در ساعات اوج به زیر ۱۵ کیلومتر در ساعت رسیده که نشان از وضعیت قرمز ترافیک در این کلانشهر دارد.یک شهروند تبریزی در گفتگو با فارس میگوید: برای رفتن از محله خود به مرکز شهر، یا باید ساعتی در ایستگاه اتوبوس معطل شوی تا یک اتوبوس شلوغ و کهنه برسد، یا با ماشین شخصی خودت در ترافیک بمانی. تاکسی هم که قیمت بالایی دارد.یک کارشناس حوزه شهری نیز با اشاره به عواقب این معضل، به فارس میگوید: ترافیک تنها یک مشکل عبور و مرور نیست. این پدیده، آلودگی هوای شدید، اتلاف وقت گسترده نیروی کار، افزایش استرس و کاهش سرمایه اجتماعی را به دنبال دارد. حل این بحران نیازمند عزمی جدی و تزریق بودجه کلان برای نوسازی ناوگان حملونقل عمومی و توسعه سریع شبکه ریلی است.به نظر میرسد مدیریت شهری تبریز در آستانه آزمونی سخت قرار دارد. شهروندان تبریزی که از گرانی و معضلات اقتصادی در فشار هستند، حق دارند انتظار یک سیستم حمل و نقل عمومی کارآمد، ارزان و در دسترس را داشته باشند؛ سیستمی که میتواند نفسهای این شهر تاریخی را دوباره به جریان بیندازد.
