به گزارش تبریزسخن-فائزه زنجانی: در روزگاری که رسانههای معاند و برخی جریانهای داخلی، با بزرگنمایی چالشها و پردهپوشی دستاوردها، تصویری مخدوش و ناتمام از ایران ارائه میدهند، بازخوانی و تأکید بر توانمندیهای ملی نه تنها یک انتخاب که یک ضرورت راهبردی است.
جمهوری اسلامی ایران در چهار دهه گذشته، علیرغم تحریمهای ظالمانه و جنگ اقتصادی همهجانبه، در عرصههای گوناگون به پیشرفتهای چشمگیر و افتخارآمیزی دست یافته است.
از فناوریهای هستهای صلحآمیز و فضایی تا دستاوردهای دفاعی و موشکی بازدارنده، از رشد علمی در مرزهای دانش تا توسعه زیرساختهای کلان ملی، هر یک گواهی است بر اراده آهنین ملتی که با تکیه بر خرد و توان داخلی، مسیر توسعه را میپیماید.
توسعه و پیشرفت، روایت اصلی کشور
باید پذیرفت که روایت اصلی کشور، روایت پیشرفت، مقاومت و خوداتکایی است. افتتاح پروژههای بزرگ صنعتی، رونمایی از دستاوردهای جدید پزشکی و فناورانه، جهش در تولید کشاورزی و افزایش توان صادرات غیرنفتی، تنها بخشی از اخبار خوبی است که هر روز در این سرزمین نوشته میشود، اما گاه در هیاهوی هدفمند رسانهای، به حاشیه میرود.
نادیده گرفتن توانمندیها؛ تحقیر در برابر دشمن
بیتوجهی به این دستاوردها و غفلت از بازنمایی آن، تنها به معنای بیان نکردن یک خبر نیست. این رویکرد، بهطور غیرمستقیم، روایت دشمن از «ناتوانی و شکست» ایران را تقویت میکند و سبب میشود ملتی که با جانفشانی بر موج سخت تحریمها و تهدیدها ایستاده است، در عرصه روایتسازی، زمینهای برای تحقیر در برابر دشمن فراهم بیاورد. دشمنی که پیوسته میکوشد با ایجاد یأس و تردید، اراده ملی را برای ادامه مسیر پیشرفت و استقلال تضعیف کند.
رسالت رسانهها
در این میدان، رسانههای انقلابی و جبهه فرهنگی کشور رسالتی سنگین بر دوش دارند. آنان باید با حساسیتی دوچندان، نه تنها روایتگر صادق و امیدبخش دستاوردها باشند که با هوشمندی، پیوند این موفقیتها را با ارتقای اقتدار ملی، امنیت پایدار و بهبود معیشت مردم نشان دهند. این کار، پادزهر طبیعی در برابر جنگ روانی دشمن و تغذیه فکری لازم برای همبستگی و حرکت رو به جلو ملت است.
توجه به تواناییهای ملی، ستایش وضع موجود نیست، بلکه اعتراف به سرمایه عظیمی است که میتواند پایهگذار جهشهای بزرگتر فردا باشد. امروز، ایران زمینهای حاصلخیزی از استعداد و ظرفیت است که با مدیریت جهادی و عزم ملی، میتواند نهالهای امروز را به جنگلهای استوار فردا تبدیل کند.
بیاییم روایتگر این شکوفایی باشیم؛ چرا که فراموشی توانمندیهای خود، نخستین گام به سوی پذیرش سلطه دیگران است.
