به گزارش تبریزسخن– فائزه زنجانی: وحدت ملی ایران در طول تاریخ، بهویژه پس از انقلاب اسلامی، به عنوان یکی از ستونهای مقاومت در برابر فشارهای خارجی شناخته شده است. در سالهای اخیر، غرب با تغییر تاکتیکهای خود، از شعارهای آشکار سیاسی به سوی راهبردهای پیچیدهتر و غیرمستقیم حرکت کرده است.
روایتسازیهای هدفمند
غرب با سرمایهگذاری بر مؤسسات مطالعاتی و رسانههای شبکهای، روایتهای چندگانه از هویت ایرانی ارائه میدهد. تمرکز بر برجستهسازی تفاوتهای منطقهای، زبانی یا مذهبی، نه با ادعای تفرقهافکنی آشکار، بلکه در قالب «دفاع از حقوق اقلیتها » یا «تاکید بر تنوع فرهنگی» صورت میگیرد. این روایتها با ارائه آمارهای دستکاریشده یا گزارشهای اغراقآمیز، میکوشند واقعیت همبستگی تاریخی ایرانیان را تحتالشعاع قرار دهند.
ابزارهای نوین نفوذ اجتماعی
اقتصاد روانی: تحریمها نه تنها به عنوان ابزار فشار اقتصادی، بلکه به مثابه سلاحی برای ایجاد یأس و احساس محرومیت نسبی میان اقشار مختلف جامعه طراحی شدهاند. هدف، دامنزدن به گفتمان «توزیع ناعادلانه رنج» و ایجاد شکاف بین مردم و دولت است.
شبکههای اجتماعی هوشمند: استفاده از الگوریتمهای هدفمند برای تقویت گروههای مرجع مجازی دارای گفتمانهای قطبیساز. این عملیات، اغلب با پوشش فعالیتهای «فرهنگی» یا «اجتماعی» انجام میشود.
پیچیدهسازی عمدی فضای رسانهای
تولید و انتشار گسترده اطلاعات نادرست اما با ظاهری علمی یا آماری، یکی از تاکتیکهای جدید است. این اقدام با هدف ایجاد سردرگمی، بیاعتمادی به نهادهای داخلی و تخلیه سرمایه اجتماعی انجام میگیرد. نمونه بارز آن، دامنزدن به گمانهزنیهای بیاساس درباره مسائل حساس ملی است.
بهرهبرداری از ظرفیت نهادهای بینالمللی
استفاده از مکانیسمهای حقوقبشری یا فرهنگی سازمانهای بینالمللی برای اعطای مشروعیت به گروههای حاشیهای و معرفی آنها به عنوان «نمایندگان واقعی» بخشهایی از جامعه ایران. این اقدام در بلندمدت، زمینه را برای مداخلات نرم فراهم میکند.
هدفگیری نخبگان
طراحی کمپینهای ویژه برای جذب نخبگان علمی، فرهنگی و اقتصادی در قالب برنامههای تبادلی، بورسیهها یا شبکههای حرفهای با هدف ایجاد گسل فکری بین آنها و گفتمان مسلط ملی.راهبرد جدید غرب، دیگر شعارهای مستقیم علیه وحدت ایران نیست، بلکه ایجاد فرسایش تدریجی در مولفههای هویتساز این وحدت است. آنها میکوشند با عملیات روانی بلندمدت، «ما»ی جمعی ایرانی را به «من»های متکثر و گاه متعارض تبدیل کنند. مقابله با این طرح، نیازمند درک عمیق این مکانیسمها، تقویت هوش رسانهای جامعه و طراحی دیپلماسی فرهنگی تهاجمی است. وحدت ملی ایران، امروز نه در میدان جنگ سنتی که در فضای پیچیدهای به آزمون گذاشته شده است.
