به گزارش تبریزسخن– رقیه غلامی؛ این بار خرده روایتم بر خلاف روایت های قبلی که از شنیده هایم بود از مشاهدات عینی خودم در روستاهاست، از همراهی ام با پزشکان جهادگر که خانه به خانه دنبال درد مردم می روند و گاهی در مدرسه ای یا مسجدی خیمه جهادی خود را می زنند و درد مردم را التیام می بخشند.
تقریبا یک یا دوسال قبل از شیوع کرونا بود و ایام تعطیلات نوروزی، ایامی که برای پزشکان جهادی تعطیلات آن، معنایی نداشت و برای همین دید و بازدیدها را به سمت روستای ایرانق در شهرستان بستان آباد کشیدند تا برکت سال نویشان دعای خیر مردم باشد.
توفیق یارم شد و با آن ها همراه شدم، چندین نفر در رشته های مختلف پزشکی، دندانپزشکی، مامایی و … از دانشگاه علوم پزشکی تبریز حرکت کردیم.
دل های مهربان جهادگران و لطافت هوای بهاری همراه خوش وقت من بود برای دیدن و نوشتن و البته برای فهمیدن و درک کردن راهی که گاهی در جامعه کمرنگ دیده می شود و به سمت فراموشی سوق می یابد.
پزشکان جهادگر که از ماشین پیاده شدند سفیدی لباس شان مردم را به سمت آن ها کشید، زن ها قربان صدقه شان می رفتند و پیرزن ها از در چارقد پارچه ای شان نخودکشمشی، شکلاتی و … کف دست دست جهادگران به نشانه محبت می گذاشتند.
جهادگرانی که خالصانه و بدون منت غرق در خدمت بی منتی بودند که چند دهه پیش مشابه همین افراد از خدمت به خلق سر باز زده و از کشور رفته بودند و نظام پهلوی نه برای جبران، که سرپوش گذاشتن چنین واقعیت تلخی مجبور به واردات پزشک از پاکستان و هند شد، واقعیتی که در اسنادی چون روزنامه های آن زمان به خوبی دیده می شود.
واقعیت تلخی که بسیاری از مردم آن دوره آن را به خوبی با اتفاقاتی که برایشان افتاده است بازگو می کنند.
اما امروز پزشکان جهادگر گروه گروه در مناسبت های مختلف عزم خود را جزم کرده و با کوله باری از عشق و امید راهی روستاها می شوند تا درد مردم را احصا و پیگیر درمان آن ها با معرفی به متخصصان و مراکز درمانی باشند.
