به گزارش تبریزسخن– فائزه زنجانی: در میان چهرههای شاخص پزشکی تبریز، نام دکتر بهنام غفارزاده با دو واژه شناخته میشود: تخصص و انساندوستی.
پزشکی که تیغ جراحیاش نهتنها برای درمان، بلکه برای بخشیدن امید و بازگرداندن نور به زندگی هزاران انسان به کار گرفته شده است.
بهنام غفارزاده در سال ۱۳۵۲ در تبریز متولد شد و مسیر علمی خود را با علاقه به پزشکی آغاز کرد. او پس از طی دوره پزشکی عمومی، تخصص چشمپزشکی را در دانشگاه علوم پزشکی زاهدان به پایان رساند و با ورود به عرصه جراحی چشم، بهتدریج به یکی از جراحان مطرح این حوزه در کشور تبدیل شد.
هزاران جراحی موفق و دهها هزار خدمت درمانی
کارنامه حرفهای دکتر غفارزاده، گواه سالها تلاش مستمر در اتاق عمل است؛ پزشکی که تاکنون بیش از ۴۰ هزار عمل جراحی چشم موفق را در پرونده خود ثبت کرده است. بخشی از این جراحیها در شرایط سخت و ویژه انجام شدهاند؛ بهگونهای که حدود ۲۰ هزار عمل جراحی در بیمارستانهای صحرایی و مراکز نظامی و بحران برای کمک به مردم مناطق محروم و آسیبدیده صورت گرفته است.
پزشکی که طبابت را به خدمت اجتماعی پیوند زد
آنچه دکتر غفارزاده را در میان جامعه پزشکی متمایز میکند، روحیه خیرخواهانه و تعهد اجتماعی اوست. او در کنار فعالیت در بیمارستانهای دولتی و خصوصی، هزاران عمل جراحی رایگان برای بیماران کمبضاعت انجام داده و تلاش کرده است تا هزینه درمان مانعی برای بازگشت بینایی نباشد.
از دیگر جلوههای این رویکرد انساندوستانه، اهدای ۱۰ تا ۲۰ هزار عینک رایگان به نیازمندان است؛ اقدامی که نشان میدهد نگاه او به پزشکی، صرفاً درمان بیماری نیست، بلکه بازگرداندن کیفیت زندگی به انسانهاست.
درمان فراتر از انسان؛ نگاه متفاوت یک پزشک
فعالیتهای درمانی دکتر غفارزاده تنها به انسانها محدود نمانده است. او در اقدامی کمنظیر، به درمان و جراحی چشم حیوانات نیز پرداخته و نمونههایی از جراحی چشم اسب، سنجاب، طوطی، خروس و اردک در کارنامه کاری او دیده میشود؛ اقدامی که نشاندهنده نگاه اخلاقی و مسؤولانه او به حیات و محیط پیرامون است.
چهرهای نیکوکار در جامعه پزشکی
غفارزاده را میتوان نمونهای از پزشکان متعهد دانست که دانش تخصصی را با مسئولیت اجتماعی پیوند زدهاند؛ پزشکی که در کنار مهارت جراحی، مسیر خدمترسانی داوطلبانه را برگزیده و با اقدامات خیرخواهانه خود، نامی ماندگار در میان بیماران و مردم شهر و کشور به جا گذاشته است.
روایت زندگی و فعالیتهای او، یادآور این حقیقت است که پزشکی تنها یک حرفه نیست، بلکه رسالتی انسانی است؛ رسالتی که با نور دانش و اخلاق، بینایی را به چشمها و امید را به دلها بازمیگرداند.
