به گزارش تبریزسخن– فائزه زنجانی: وقتی فشار اقتصادی بر دوش جامعه سنگینی میکند، اولین کسانی که میزان این فشار را نشان میدهند، بازاریان، مغازهداران و صنعتگران هستند.
اعتراض صنفی و بیان مشکلات در چنین شرایطی، نه تنها یک حق که یک وظیفه مدنی برای روشن نگه داشتن چراغ هشدار است. تاریخ اقتصاد ایران، مملو از ایستادگیهای صلحآمیز و خردمندانه این قشر در شرایط سخت است.
اما واقعیت تلخ امروز این است که این صدای اصیل و سازنده، گاه هدف سوءاستفاده و انحراف قرار میگیرد. عناصری فرصتطلب و معاند، با علم به جایگاه محوری بازار در ثبات کشور، به دنبالاین هستند تا این اعتراضات مشروع را به سمت اغتشاش و ناامنی سوق دهند. هدف آنها نه حل مشکل که ایجاد بحران است؛ بحرانی که نخستین قربانیانش همان بازاریان و مردم عادی هستند.
در این میان، وظیفه خطیر ما تمایز قاطع میان این دو جبهه است:
جبهه اول: بازاریان و اصناف محترمی که با ابزارهای قانونی و مدنی مانند بیانیه صنفی، تجمعات مجاز و گفتوگوی مستقیم، مشکلات واقعی خود را فریاد میزنند. صدای این جبهه، صدای ایران واقعی است؛ صاحبحرف، صاحبدرد و در جستوجوی راهحل.
جبهه دوم: اغتشاشگران و عوامل آشوب که پشت نقاب اعتراض مردمی پنهان شدهاند. اینان نه نماینده بازاریان که دشمنان بازار هستند. استراتژی آنها تبدیل “اعتراض” به “آشوب” است تا از آب گلآلود ماهی بگیرند.
راه تشخیص: مسیر اعتراض سازنده، شفاف و مسئولانه است. مسیر اغتشاش، مخفی، خشونتآمیز و مخرب. بازاریان آگاه ایران به خوبی میدانند که تخریب و ناامنی، به مغازهدار و مشتری آسیب زده و هیچ مشکلی را حل نمیکند.
نکته کلیدی هوشیاری جمعی است. حفظ و تقویت همبستگی درونصنفی و دوری جستن از هر عنصر تحریککننده خارجی که میخواهد از یک درد مشروع، سلاحی علیه امنیت کشور بسازد. همزمان، مسؤولا نیز باید با گوشی باز و ارادهای قوی به این صداهای اصیل پاسخ دهند، قبل از آنکه فضا برای سوءاستفادهگران باز شود.
بازار، با سابقهای به درازای تاریخ این سرزمین، همیشه ستون ثبات بوده است. امروز نیز با خرد جمعی و درایت، میتواند ضمن پافشاری بر مطالبات بهحق خود، مانع تبدیل شدن خود به صحنه بازی بیگانگان شود.
