به گزارش تبریزسخن-یونس یوسفی: برخی مدیران میآیند و میروند، اما برخی دیگر در دل مردم ماندگار میشوند؛ نه بهخاطر جایگاه اداری، بلکه بهسبب نوع زیست، شیوه خدمت و صداقت در عمل. مالک رحمتی از همین جنس بود؛ مدیری که امروز از او بهعنوان «زندهنام تبریز» یاد میشود، چون نامش هنوز در ذهن و زبان مردم زنده است.
مالک رحمتی الگوی خدمت صادقانه و بیتکلف بود. مدیری که پشت میز نماند و استانداری را به اتاق کار محدود نکرد. شب و روز نمیشناخت؛ پروژهها را در میدان میدید، نه در گزارشهای کاغذی. حضور میدانیاش واقعی بود، نه نمایشی، و همین ویژگی او را به مدیری متفاوت در حافظه آذربایجان شرقی تبدیل کرد.
محبوبیت او اتفاقی نبود. مالک رحمتی، مالک دلهای آذربایجان شد، چون اهل مدارا با مردم بود، اما اهل معامله و زدوبند با فاسدان هرگز. خط قرمز او روشن بود؛ فساد، بیعدالتی و رانت. نه اهل سکوت در برابر ناحق بود و نه مصلحتاندیشیهایی که حق مردم را قربانی آرامش مدیریتی میکند. همین صراحت و شجاعت، شاید کار را برایش سخت میکرد، اما اعتماد عمومی را برایش ساخت.
او مدیری نبود که با بیعدالتی کنار بیاید یا برای حفظ موقعیت، چشم بر مشکلات ببندد. سکوت در برابر نابرابری در قاموس مالک رحمتی جایی نداشت. اگر مشکلی بود، پیگیری میکرد؛ اگر حقی ضایع میشد، میایستاد. همین ایستادگی است که امروز فقدانش را سنگینتر کرده است.
تجلیل از مالک رحمتی در همایش زندهنامان تبریز، تجلیل از یک نام نیست؛ یادآوری یک معیار است. معیاری برای مدیریت، برای مسئولیتپذیری و برای اینکه مردم آذربایجان بدانند هنوز هم میتوان مدیری داشت که هم محبوب باشد و هم اهل مماشات با فساد نباشد.
حقیقت این است که جای خالی مالک رحمتی را هیچ استانداری در آذربایجان شرقی نمیتواند پر کند؛ نه بهخاطر عنوان، بلکه بهخاطر منش. او رفت، اما الگویی از خود بهجا گذاشت که سالها میتواند معیار قضاوت مردم درباره مدیران آینده باشد.
مالک رحمتی زندهنام است، چون نامش با صداقت، شجاعت و خدمت گره خورده؛ و چنین نامهایی، هرگز از حافظه یک شهر پاک نمیشوند.
