به گزارش تبریزسخن– زهرا ژرفی مهر: در طول تاریخ پرفراز و نشیب ایران، هر بار که این سرزمین با فشار دشمنان، جنگ، تحریم یا بحران روبهرو شده، یک حقیقت آشکارتر از همیشه خود را نشان داده است. قدرت واقعی ایران نه در نفت و گاز، نه در زر و زور، بلکه در دلهای بههمپیوسته مردمی است که نامش را اتحاد ملی گذاشتهاند. تکیهگاه در توفانها ایران بارها در مسیر طوفان ایستاده است از هشت سال دفاع مقدس تا تحریمهایی که اقتصاد را هدف گرفتند. اما آنچه کشور را برپا نگاه داشت، روحیهای مشترک بود که از هیچ ابزار سیاسی یا اقتصادی بهدست نمیآید؛ باور به سرنوشت مشترک و حس مسئولیت جمعی است. اتحاد، ایران را از دل بحرانها گذر داده؛ نه بهمعنای یکسان بودن همه، بلکه همصدایی در لحظههای سرنوشتسازبود. وحدت، سپر آرام وطن امنیت فقط در مرزها ساخته نمیشود.وقتی مردم به یکدیگر اعتماد دارند، وقتی اختلافنظرها به دشمنی بدل نمیشود، کشور در برابر تهدیدها مقاومتر میشود. همبستگی ایرانیان در دوران جنگ تحمیلی یا در مقابله با فشارهای خارجی نشان داد که هیچ سلاحی قویتر از همدلی مردم نیست. همدلی؛ شرط اقتصاد پایدار اقتصاد مقاومتی فقط در حرف معنا ندارد. تا وقتی تولیدکننده، مصرفکننده و دولت در یک مسیر نباشند، چرخ تولید نمیچرخد. وقتی جامعه متحد باشد، خرید کالای ایرانی افتخار میشود، سرمایهها بهجای خروج از کشور، صرف توسعه میشود و تحریم، از تهدید به فرصت بدل میگردد. وحدت در تنوع ایران کشوری است با رنگهای گوناگون؛ زبانها، اقوام، آیینها و فرهنگهایی که هر یک بخشی از هویت ملی را تشکیل میدهند.
وحدت واقعی یعنی پذیرفتن این تفاوتها در سایه احترام متقابل و قانون. وقتی کرد و بلوچ و ترک و فارس و عرب، خود را در تصویر بزرگتر ملت ایران ببینند، شکافها پل نه مرز میشوند،. استمرار انقلاب، تداوم همدلی انقلاب اسلامی با شعار استقلال و آزادی و بر پایه اتحاد پیروز شد. امروز نیز پاسداری از آن آرمانها، نیازمند همان همبستگی است؛ زیرا هرگاه ملت پراکنده شود، فرصت دخالت برای دشمنان فراهم میشود و هرگاه یکپارچه بماند، هیچ فشاری توان درهمشکستناش را ندارد. الگویی برای دیگر ملتها اتحاد ایرانیان نه فقط مایه پایداری ایران، که درسی برای ملتهای دیگر بوده است؛ که مقاومت و عزت، از درون مردم آغاز میشود، نه از بیرون مرزها. هر جا مردم به خود و به هم ایمان آوردهاند، تاریخ مسیرش را تغییر داده است. اتحاد ملی به معنای حذف تفاوتها نیست، بلکه هنر کنار هم نگهداشتن تفاوتها در مسیر منافع ملی است. ایران بارها ثابت کرده که هرگاه دلهایش یکصدا شدهاند، کوهها هم به احترام ایستادهاند. امروز نیز همان صدا باید دوباره طنینانداز نه از روی عادت، بلکه از روی آگاهی و ایمان به آیندهای روشن برای ایرانشود .





