به گزارش تبریزسخن– فائزه زنجانی: بحران تأمین آب آشامیدنی سالم در میانه دهه ۱۳۵۰، یکی از چالشهای جدی پایتخت بود؛ بحرانی که نهتنها به اعمال نرخهای تصاعدی برای مصرف انجامید، بلکه در برخی مناطق تهران به جیرهبندی آب نیز کشیده شد.
بر اساس گزارشهای منتشرشده در ۲۹ اردیبهشت و ۱۱ تیر ۱۳۵۴ در روزنامه کیهان، سوءمدیریت و کمبود منابع آبی موجب شده بود مسئولان وقت، برای مهار مصرف، سیاست افزایش پلکانی نرخ آب را در دستور کار قرار دهند. همزمان، در برخی محلات پایتخت، آب بهصورت نوبتی توزیع میشد؛ اقدامی که نشان از فشار جدی بر شبکه تأمین و توزیع داشت.
نکته قابل توجه آن بود که این محدودیتها تنها شامل مناطقی میشد که اساساً به شبکه آب شهری دسترسی داشتند؛ در حالی که بنا بر همین گزارشها، بخشهایی از حوالی تهران همچنان از دسترسی به آب سالم و آشامیدنی محروم و ساکنان این مناطق ناچار به تأمین آب از منابع غیربهداشتی یا مسیرهای غیررسمی بودند.
این وضعیت در شرایطی رقم میخورد که کشور در همان سالها از درآمدهای قابل توجه نفتی برخوردار بود؛ با این حال، توسعه زیرساختهای حیاتی همچون آب شهری، متناسب با رشد جمعیت و گسترش شهرنشینی پیش نرفت. رشد سریع تهران، مهاجرت گسترده به حاشیه شهر و نبود برنامهریزی جامع برای مدیریت منابع آب، فشار مضاعفی بر شبکه فرسوده توزیع وارد کرده بود.
گزارشهای آن سالها نشان میدهد مسئله آب، تنها یک مشکل فنی نبود، بلکه به موضوعی اجتماعی بدل شده بود؛ موضوعی که کیفیت زندگی شهروندان را مستقیماً تحت تأثیر قرار میداد و نارضایتی عمومی را افزایش میداد.
جیرهبندی در پایتخت و محرومیت برخی مناطق اطراف از آب سالم، تصویری روشن از شکاف میان رشد ظاهری شهر و کمبود زیرساختهای پایه ارائه میداد.
